Het begon allemaal op vrijdag 25 juni. De pakken waren gestreken en de tassen stonden klaar. Het trainingsweekend en zwarte band examen in Valkenswaard zou gaan beginnen. De weg ernaartoe was lang. Maandenlang trainen zowel binnen als buiten de sportschool. Tymon, Yuri, Steve, Jamie en Nikki waren er klaar voor onder de bezielende begeleiding van Lhabib.

Eindelijk onderweg naar het langverwachte weekend duurde het nog lang voordat de Brabantse zachte ‘g’ te horen was. Half Nederland nam namelijk dezelfde weg als onze TomTom had gepland, waardoor we lange tijd in de file stonden. Dit was rond etenstijd en we hadden allemaal reuze trek, waardoor de grote ‘M’ in de buurt van Tilburg als een geschenk uit de hemel was. Rond half acht arriveerden we op het Stay Okay Hostel in Valkenswaard. Eerst moesten de stapelbedden worden opgemaakt en dat was nog een hele opgave voor sommige onder ons. De jongens hadden daarna nog genoeg energie om het vlakbij gelegen bos te verkennen. Voor Yuri eindigde dit iets minder, want hij bleek allergisch te zijn voor iets en kwam terug uit het bos met uitslag en traanogen. Na een hoop gekeet ging uiteindelijk op vrijdag rond middernacht het licht uit. Nou ja bij Nikki dan. De jongens zijn nog even doorgegaan. De volgende dag waren zij ook weer als eerste op.

Het ontbijt vond op zaterdag plaats om acht uur, maar om zes uur waren wij dus al wakker. Het ontbijt bestond uit een ontbijtbuffet ‘all you can eat’ met veel lekkernijen. Hierna volgde de eerste training van het weekend. De wandeling naar het grasveld waar we zouden gaan trainen zou door sommigen beschreven worden als een warming-up. Het halve bos moesten we doorkruisen, voordat we aan de training konden gaan beginnen. Het grasveld lag bijna volledig in de zon, waardoor de warming-up na vijf minuten voor een hoop mensen al niet meer nodig was. Het examengroepje bestond uit ons vijf en nog twee Ierse jongens. Samen trainden we hard om de stof nogmaals te herhalen. Erwin gaf ons les en leerde ons de gesprongen handtechnieken serie, die geen van ons vijven ooit gelopen, of moet ik zeggen gesprongen, had. Toen brak voor ons eindelijk de lunch aan, waarbij ons dorst eindelijk gelest kon worden.

Na de lunch ging de training weer vrolijk verder, maar nu op een veld dat dichterbij lag. Na een korte warming-up gingen we verder met trainen. Het was toen al erg warm en we verlangden naar de schaduw en wat rust. We trainden wel hard, maar onze concentratie werd steeds minder. Het zwembad had een grote aantrekkingskracht op ons, maar na de training die om half vijf was afgelopen bleek een half uur later nog een meditatie/cooling-down uurtje op het programma te staan. Dit vergde voor de jongens te veel van hun concentratie, waardoor het laatste half uur meditatie geluiden van vliegend gras en lachende jongetjes te horen was.

Toen we weer helemaal met onszelf in het reine waren konden we terug naar onze kamer om te gaan douchen. Om half acht konden we toen eindelijk aanschuiven bij de BBQ. Dit was erg lekker en weer konden we zoveel eten als we wilden. Natuurlijk viel dit weekend midden in de WK drukte waardoor ’s avonds voetbal op het programma stond. Met een heel stel hebben we dan ook ’s avonds de Verenigde Staten van Ghana zien verliezen. Een mooi moment op deze avond was ook de uitreiking van de negende dan aan Karel van Orsouw. Hij was hiermee grootmeester geworden. De felicitaties van de aanwezigen hielden hem hierna nog een half uur bezig. Toen was het weer tijd om onze bedjes op te zoeken, want de training begon te volgende dag al weer vroeg (half tien) en het ontbijt dus ook (vanaf 8 uur).

De dag van het examen was aangebroken. De spanning steeg onder de examenkandidaten. Vooral Steve verkondigde dat hij zenuwachtig was en bang was zijn Dambong te laten vallen tijdens het examen. De training voor het examen zorgde bij Nikki voor hoop spanning (achtste tul hoe ging die ook al weer?). Gelukkig waren er veel lieve mensen die haar geruststelde. En de generale repetitie gaat bij opvoeringen toch ook vaak slecht? De lunch was een welkome afleiding, maar daarna zou het examen echt gaan beginnen. Familie van de examenkandidaten waren ondertussen gearriveerd met digitale camera’s in de hand. De spanning liep op toen we naar het veld vertrokken. Aangezien we met zijn vijven examen zouden gaan doen, zou iemand twee keer moeten. Echter, een vriendelijke jongeman die geen examen zou doen had aangeboden om Nikki te helpen met de partneroefeningen op het examen. Toen begon het examen. Binnen een uur was het weer voorbij, omdat we allemaal tegelijk onze kunsten mochten vertonen. Om de zenuwen te kalmeren mochten we de derde tul lopen zonder beoordeling. Hierna volgde nogmaals de derde tul en ook de vijfde, achtste en negende tul. Dit werd gevolgd door de stapsparring, de zelfverdediging, de springtechnieken, de Dambongtul, sparren en het doortrappen en slaan van plankjes. De opluchting was voelbaar toen iedereen die plankjes door had gekregen. Iedereen had het toen zeer warm en met rode hoofden gingen we een zenuwslopende tien minuten tegemoet. De zenuwen waren voelbaar toen we moesten opstellen voor de jury. Gelukkig had dit weekend een mooi einde en waren wij alle vijf geslaagd. Met mooie complimenten van Karel van Orsouw en de rest van de jury. Khalid kwam net na de examens aan om ons onze zwarte band te overhandigen, dit was voor velen een mooi moment.

De weg naar huis duurde een stuk minder lang dan de heenweg. Ondertussen luisterden we naar de start van Duitsland tegen Engeland, want het WK was nog steeds in volle gang. Tevreden en erg moe kwamen Tymon, Yuri, Steve, Jamie en Nikki thuis aan. Helaas moeten wij nog zes weken wachten voordat we onze zwarte band kunnen dragen tijdens de training. Valkenswaard was in ieder geval een geslaagd weekend.